مقیاس کارکرد خانواده (APGAR)

این مقیاس رضایت شما را از پنج زمینهٔ کارکرد خانواده می‌پرسد: کمک هنگام سختی، گفت‌وگو و حل مسئله، پذیرش تغییر، پاسخ به احساس، و وقت مشترک. نتیجه یک نمای دور از همین رضایت است و نمی‌گوید خانواده خوب است یا بد. اختلاف در خانهٔ راضی هم پیش می‌آید؛ سؤال این است که راه کمک و شنیدن و برگشت هنوز پیدا می‌شود یا نه. خواندن نمره جای حرف زدن با اعضای خانواده را، وقتی امن باشد، نمی‌گیرد.

گابریل اسمیلکشتاین این فرم را سال ۱۹۷۸ برای آن پیشنهاد کرد که پزشک در وقتی کوتاه، رضایت فرد از کارکرد خانواده‌اش را ببیند. نسخهٔ همین صفحه، همان پنج گویهٔ سه‌گزینه‌ای است. در سال ۲۰۲۶ یک سازگاری فارسی از فرم سه‌گزینه‌ای بررسی شده، ولی متن گویه‌ها در آن مقاله نیامده است. جمله‌های فارسی اینجا ترجمهٔ وفادار متن ۱۹۷۸ هستند، نه نقل یک پیوست چاپ‌نشده. ابزار غربال است و برای نام‌گذاری بیماری ساخته نشده است.

هدف، روشن کردن میزان رضایت شما از همراهی خانواده در پنج محور مشخص است تا اگر بخواهید، گفت‌وگوی بعدی به یک نقطهٔ واقعی بچسبد نه به یک قضاوت کلی. این هدف شامل تعیین تکلیف رابطه، مقصرشناسی، یا سنجش اخلاق اعضا نمی‌شود. اگر خانه ناامن باشد، هدف فوری این برگه عقب می‌نشیند و ایمنی جلو می‌آید. در غیر این صورت، یک مشاهدهٔ مشخص از همین نتیجه کافی است.

پنج گویه هست و هر کدام یک بار در یک نمرهٔ کل می‌آید. گویهٔ اول دربارهٔ کمک وقتی چیزی آزارتان می‌دهد است، دومی دربارهٔ در میان گذاشتن موضوع مشترک و شریک شدن در حل مسئله، سومی دربارهٔ پذیرش فعالیت تازه یا تغییر سبک زندگی، چهارمی دربارهٔ محبت و پاسخ به احساس‌هایی مثل خشم و اندوه و عشق، و پنجمی دربارهٔ مقدار وقت مشترک.

این پنج عنوان، زمینهٔ سؤال‌اند نه پنج نمرهٔ جدا. وارونه‌سازی وجود ندارد و گزینهٔ بالاتر در هر گویه یعنی رضایت بیشتر در همان زمینه. جمع از ۰ تا ۱۰ است و مقیاس فرعی باندبندی‌شده ندارد.

به ندرت ۰، گاهی اوقات ۱، و تقریباً همیشه ۲ است. نمرهٔ کل جمع همین پنج عدد است. هیچ گویه‌ای از جمع کم نمی‌شود و هیچ ضریبی در کار نیست. اگر یک پاسخ بالا و پاسخ دیگر پایین باشد، جمع آن تفاوت را نشان نمی‌دهد؛ خود گویه‌ها را کنار جمع نگه دارید. گزینه را بر اساس رضایت فعلی خودتان انتخاب کنید، نه بر اساس حدسی که فکر می‌کنید خانواده باید باشد.

نمرهٔ بالاتر یعنی رضایت بیشتر از کارکرد خانواده و نمرهٔ پایین‌تر یعنی رضایت کمتر. سه بازهٔ خوانش از متن سال ۱۹۷۸ آمده‌اند: ۰ تا ۳ رضایت پایین، ۴ تا ۶ رضایت میانه، و ۷ تا ۱۰ رضایت بالا. این‌ها خط غربال نویسنده هستند، نه تشخیص و نه تقسیم آدم‌ها به به‌قاعده و نابهنجار.

سقف و کف هر بازه را یکی نگیرید؛ مثلاً ۳ با ۰، و ۷ با ۱۰، تجربهٔ یکسانی نیستند. نمره ایمنی خانه را اثبات یا رد نمی‌کند و برای دادگاه یا سرپرستی فرزند به کار نمی‌رود. اگر یک گویه با جمع نمی‌خواند، همان گویه را جدا ببینید.

فقط دیدگاه یک نفر در وضعیت فعلی است و عضو دیگر ممکن است طور دیگری پاسخ دهد. بازهٔ زمانی مشخصی در دستورالعمل اصلی نیست، پس یک دورهٔ گذرا می‌تواند پاسخ را جابه‌جا کند. فرم سبک محبت یا شکل خانواده را هنجار نمی‌کند. جای گفت‌وگوی تخصصی، ارزیابی خطر، یا تصمیم حقوقی را نمی‌گیرد. ترجمهٔ فارسی این صفحه وفادار به متن ۱۹۷۸ است و عین پیوست یک مقالهٔ بعدی نیست.

این نمره را با آزمون دیگری جمع نکنید و آن را با کلید فرم دیگری قاطی نکنید. اگر فرم خانوادگی دیگری هم پر کرده‌اید، هر کدام را با کلید خودش بخوانید. هم‌جهت بودن دو گزارش فقط یک سرنخ گفت‌وگوست، نه تأیید مضاعف یک برچسب. ناهم‌خوانی دو فرم هم ممکن است، چون سؤال‌ها و بازه‌هایشان یکی نیست.

برای این فرم یک تقویم اجباری تکرار منتشر نشده است. اگر بعداً دوباره پر کردید، تغییر را در کنار اتفاق‌های همان فاصله ببینید، نه به‌عنوان جهش شخصیت. یک بار پر کردن برای خواندن فعلی کافی است و تکرار، امتیاز اضافه نمی‌آورد. وقتی خانه در بحران حاد است، تعویق کوتاه منطقی‌تر از تکرار فوری است.

شکل خانواده در این ابزار بسته نیست: کسی که شما خانواده می‌دانید ممکن است والد، فرزند، همسر، یا شخص نزدیک دیگری باشد. مقدار معمول محبت، حرف زدن، و وقت مشترک از فرهنگی به فرهنگ دیگر فرق می‌کند. ملاک، رضایت شما از نیاز خودتان است نه شبیه شدن به یک الگوی بیرونی. این صفحه جنسیت نقش‌ها را فرض نمی‌کند و مراقبت را مال یک نفر خاص در خانه نمی‌داند.

این نتیجه غربال رضایت شماست و تشخیص، نسخه، یا نظر حقوقی نیست. دربارهٔ دارو، تغذیه، یا طرح درمان توصیه‌ای ندارد.

برای تصمیم دادگاه، سرپرستی، یا ماندن و جدا شدن به آن استناد نکنید. اگر خطر فوری هست، تماس با اورژانس ۱۱۵ یا اورژانس اجتماعی ۱۲۳ مقدم بر خواندن ادامهٔ متن است. در غیر این صورت، متن را به‌عنوان یک آینهٔ محدود ببینید و اگر خواستید با یک متخصص حرف بزنید.